1.ترمینال بیهقی (آرژانتین)

از ورودی پارکینگ که وارد پایانه و پارک سوار بیهقی در شرق میدان آرژانتین می­شوید با توجه به ویژگی­هایی که از وضعیت ترمینال ها در ذهن دارید منتظرید با ازدهام، شلوغی، کمبود جا و بی نظمی مواجه شوید. اما غافلگیر کننده است وقتی می­بینید فضای زیادی از پارکینگ خالی است و شما می­توانید هر قسمت آن را که دوست دارید انتخاب کنید و خودرویتان را تا زمان برگشتن از سفر با خیال راحت آنجا بگذارید. موقع خرید بلیط یا از قبل تلفنی یا اینترنتی بلیت خود را رزرو کرده­اید و یا همانجا قصد خرید بلیط سفر به مقصد مورد نظر را دارید، در هیچ یک از این دو صورت مشکلی برای شما وجود ندارد زیرا به راحتی می­توانید به باجه­های فروش بلیط هر کدام از تعاونی­ها یا شرکت­هایی که دوست دارید مراجعه کنید و با برخورد مناسب و محترمانه فروشنده مواجه شوید و با رضایت کامل هزینه بلیط خود را پرداخت کنید و منتظر بمانید تا اتوبوس تمیز و راحت و مدل بالا با مسافران دیگری که همسفر شما هستند و از سر و وضع شیک و تمیزشان معلوم است که سفری بی دردسر همراهشان خواهید داشت حرکت کند تا بعد از آن سفری خوب و با آرامش را تجربه کنید.(لازم به ذکر است که در پایانه بیهقی علاوه بر شرکت مسافربری آسیاسفر - تعاونی شماره 13 ، شرکت مسافربری ایران پیما - تعاونی شماره 1 و شرکت مسافربری پیک صبا - تعاونی شماره 17 ، شرکت مسافربری رویال سفر ایرانیان ، شرکت مسافربری سیروسفر ایران و شرکت مسافربری همسفر چابکسواران بیهقی ، با اتوبوس های درجه 1 و  VIP  فعال هستند. )

سری به شرکت­های فروش بلیط می­زنیم تا دلیل تفاوت شرایط و سرویس دهی به مسافران را در ترمینال بیهقی نسبت به دیگر ترمینال­های تهران بدانیم. طاهری سرپرست فروش دفتر مرکزی یکی از شرکت­های معروف فروش بلیط اتوبوس در پایانه بیهقی نظر خود را با توجه به نوع کارش و تجربه خودش برای ما توضیح می دهد. او می­گوید: "در این ترمینال اگر به هر دلیل مسافر از وضعیت سفرش ناراضی باشد حتما به مشکلش رسیدگی می­شود و همین خود باعث فراهم شدن رضایت مشتری می­شود که ترجیح می­دهد سفرهای بعدی را هم از این ترمینال انجام دهد. به این صورت است که مسافران ما طیف خاصی هستند که به کیفیت سفرشان اهمیت می­دهند و در مقابل هم شرکتها خود را موظف می­دانند تا راحتی و آرامش آن­ها را فراهم کنند." او از وجهه و کلاس خاصی که  ترمینال بیهقی  نسبت به ترمینال­های دیگر دارد و نوع سرویس دهی متفاوت آن به مسافرین می گوید و تاکید می­کند از همه اقشار مسافر دارند اما بیشتر کسانی هستند که از نظر تحصیلات و کلاس اجتماعی و رفاهی در سطح نسبتا بالایی قرار دارند که معمولا حاضر نیستند از ترمینال­های دیگر مسافرت کنند. طاهری در مورد شهرهایی که از این ترمینال برای آن­ها اتوبوس در نظر گرفته شده می­گوید: "ما بیشتر برای شهرهای بزرگ سرویس داریم مانند اصفهان، شیراز، مشهد، تبریز و... و اتوبوس­هایی هم که برای سرویس دهی داریم مدلشان نسبت به ترمینال­های دیگر بالاتر است یعنی حداکثر عمر ماشین­های ما 3 تا 4 سال است." مدل اتوبوس­هایی که با طراحی داخلی جدید در آینده نزدیک قرار است در این ترمینال به مسافران سرویس بدهند موضوع دیگری است که طاهری به آن اشاره می کند، اتوبوس­هایی با صندلی­های تک سرنشین که در هر ردیف آن 3 صندلی قرار خواهد گرفت و به این ترتیب فضای داخل اتوبوس پهن تر خواهد بود.( هماگونه که قبلا ذکر شداولین اتوبوس اسکانیا ی تک صندلی مدرن از شرکت اسیا سفر بیهقی به مقصد اصفهان سرویس دهی خود را شروع کرد که پس از پایین آمدن کیفیت اتوبوس های اسکانیا شرکت آسیا سفر اتوبوس VIP جدید ولوو  B9R VIP را به خدمت گرفته است اتوبوس های جدید ولوو با طراحی بسیار مدرن و تک صندلی می باشند.)

قطعات سوئدی و مونتاژ ایران

وارد یکی از اتوبوس­هایی که در پارکینگ ترمینال است می­شویم راننده درون ماشین نشسته و کت چرمی هم پشت صندلی­اش آویزان کرده. فضای اتوبوس کاملا تمیز و مرتب است و بوی خوشایندی هم درون آن پیچیده. راننده اتوبوس مسعود علیاری 34 ساله است که 10 سالی هم سابقه رانندگی دارد اتوبوس متعلق به یکی از دوستانش در اصفهان است و او فقط راننده آن است. اکثرا از ترمینال آرژانتین مسافر می­برد اما گاهی هم پیش آمده که از ترمینال آزادی مسافر سوار کرده است. او می­گوید: "ترمینال بیهقی از تمام ترمینال­هایی که تا به حال دیده­ام بهتر است. از نظر تمیزی، فرهنگ بالای مسافرها و چیزهای دیگر بسیار خوب است. معمولا مسافرهای ما تهرانی هستند." او درباره ماشین­های جدید می گوید: "به ما می­گویند این ماشین­ها سوئدی هستند اما من می­دانم که این­ها مونتاژ ایران است. الآن اینجا اسکانیا، مان، داف، ولوو B12، B7، TX B9 هم هست که همه ساخت ایران است یعنی قطعات سوئدی و مونتاژ ایران هستند. قیمت اتوبوس­ها هم از 190 میلیون تومان شروع می شود تا حدود 250 میلیون تومان. معمولا قیمت بالاتر از این نیست."

تا مجبور نباشم از ترمینال­های دیگر سفر نمی­کنم

خانمی جوان روی یکی از صندلی­های انتظار ترمینال نشسته و منتظر سوار شدن اتوبوسی است که قرار است او را تا مقصد شیراز ببرد. او ساکن امیرآباد تهران است و می­گوید همیشه از این ترمینال مسافرت می­کند به این دلیل که احساس می­کند فضای اینجا برایش امن است و کسی زل نمی­زند به خانم­ها نگاه کند. او از اتوبوس­های تمیزتر و برخورد محترمانه راننده­های این ترمینال هم نسبت به ترمینال­های دیگر رضایت بیشتری دارد.

روی یکی دیگر از صندلی­های ترمینال پسری 24 ساله دانشجوی تهران مرکز و اهل اصفهان منتظر است تا زمان سوار شدنش به اتوبوس فرا برسد. او اکنون ساکن خیابان شریعتی در تهران است و هر دو هفته یکبار هم از این ترمینال به اصفهان می­رود و برمی­گردد. او تا مجبور نباشد از ترمینال­های دیگر مسافرت نمی کند و عقیده دارد فرهنگ مسافرهایی که به خصوص از ترمینال جنوب مسافرت می­کنند با اینجا بسیار متفاوت است او می­گوید: "مثلا در ترمینال جنوب سوار اتوبوس که می­شوی مسافران دیگر یا کفششان را در می­آورند یا سیگار می­کشند یا تخمه می­شکنند و پوست آن را روی مسافر جلویی می­اندازند و خلاصه از این کارها اما اینجا به هیچ عنوان از این خبرها نیست و هنگام مسافرت کاملا راحت هستی."

2.ترمینال جنوب (خزانه)

از درب مترو خارج می­شوید و به سمت ترمینال حرکت می­کنید. در طول راه بویی که از مغازه­های فروش غذاهایی مانند کتلت و فلافل و سوسیس بندری می­آید تمام خیابان را پر کرده. قدم به قدم دستفروش­هایی را می­بینید که کنار پیاده­رو ایستاده­اند و با صدای بلند از عابران می­خواهند اجناسی که برای فروش گذاشته­اند را خریداری کنند. از درب ترمینال که وارد می­شوید افرادی هستند که فریاد زنان مقصد اتوبوس­ها را اعلام می­کنند و از شما می­پرسند آیا مسیرتان آنجا هست یا نه. وارد سالن انتظار مسافران ترمینال که می­شوید همچنان همان صداها را از جلوی باجه­های فروش شرکت­ها و تعاونی­های مختلف می­شنوید در عین حال که مه به وجود آمده از دود سیگار دید شما را دچار مشکل می­کند. در فضای سالن که راه می­روید نگاه سنگین و پرسشگر و کنجکاو مسافرانی که منتظر نشسته­اند را به دنبال خود احساس می­کنید. دور تا دور سالن مغازه­هایی هستند که در آن­ها یا سوغاتی می­فروشند یا خوراکی و البته یکی دو مغازه فروش روزنامه و کتاب و آلبوم های موسیقی. سالن بسیار شلوغ و پر سروصدا است و شما آرزو می­کنید کاش با این شلوغی­ها بتوانید سفری آرام داشته باشید.

هر اتوبوسی ترمینال آرژانتین هست اینجا هم هست

قائدی و خداکرم دو کارمندان یکی از شرکت­های مسافربری در ترمینال جنوب هستند. آن­ها از قیمت­های سفرهای بین شهری می­گویند که هر شهر تعرفه قیمت بلیط خودش را دارد که برای همه شرکت­ها و تعاونی­ها و ترمینال­ها یکسان است و تفاوتی ندارد. خداکرم درباره سطح فرهنگی مسافرانی که ار ترمینال جنوب مسافرت می­کنند می­گوید: "معمولا قشر کم درآمد و ضعیف از اینجا سفر می­کنند اما کسانی که به اصطلاح دستشان به دهنشان می­رسد بیشتر از ترمینال آرژانتین مسافرت می­کنند." قائدی در مقایسه اتوبوس­هایی که از ترمینال جنوب مسافر سوار می­کنند و آن­ها که از ترمینال آرژانتین مسافر می­برند می گوید: "هر ماشینی که آنجا هست اینجا هم هست از نظر مدل ماشین هم مصوبه­ای وجود دارد که زمان کارکرد ماشین­های ویژه که همان درجه یک­ها هستند قبلا 10 سال و الآن 7 سال است و بعد از این 7 سال ماشین­های درجه دو قرار دارند. معمولا شرکت­ها اتوبوس ­های جدید را در ترمینال آرژانتین استفاده می­کنند و بعد از گذشت 3_4 سال از عمرشان آن­ها را به نمایندگی­هایشان در سه ترمینال دیگر می­فرستند." او درباره شهرهایی که از ترمینال­های مختلف سرویس دارند می­گوید: "از حدود سال 59_60 که ترمینال جنوب تهران به بهره­برداری رسید معمولا هر ترمینال شهر­های سمت خودش را سرویس می­داد. یعنی مثلا ترمینال غرب شهرهای غربی، ترمینال جنوب شهرهای جنوبی و به همین ترتیب ترمینال­های دیگر. اما حالا برای شهرهای بزرگ مانند مشهد، اصفهان ، شیراز و... از تمام ترمینال­ها ماشین هست و تفاوت سرویس دهی مربوط به شهرهای کوچک و میزان مسافران است."

رانندگی شغل پدرم بوده

عبدالله­پور راننده 45 ساله یک اتوبوس B7 تیپ 3 مدل 87 که در پارکینگ اتوبوس­های ترمینال جنوب منتظر است تا مسافران خود به مقصد شیراز را سوار کند. او 20 سال است که رانندگی می­کند می­گوید اینجا با ترمینال غرب فرقی ندارد اما ماشین­هایی که در ترمینال آرژانتین هستند معمولا مدل بالا و نو هستند اما اینجا همه نوع اتوبوسی پیدا می­شود. او تا به حال از ترمینال­های دیگر تهران مسافر نبرده اما فکر می­کند سطح فرهنگی و کلاس مسافرهایی که از اینجا مسافرت می­کنند تقریبا متوسط است. او فوق­دیپلم عمران دارد اما به این دلیل که شغل پدرش هم رانندگی بوده او هم این کار را ادامه داده و به این کار عادت کرده. 

اتوبوس های درجه دو را اصلا نمی­شود سوار شد

روی یکی از صندلی­های سالن انتظار ترمینال نشسته و به اطراف نگاه می­کند تا زمان بگذرد و سوار اتوبوسی که قرار است او را به ملایر ببرد بشود. فریده 56 ساله است ساکن بهارستان تهران و تنها سفر می­کند. او همیشه از ترمینال جنوب به شهرش می­رود و فکر می­کند الآن دیگر همه ماشین­ها خوب هستند و مثل زمان قدیم نیست که ماشین­ها خراب می­شد یا بوی بدی می داد. او فقط از اعتیاد راننده­ها نگران است که ممکن است باعث تصادف شود.

پسر 25 ساله که روی یکی از صندلی­های سالن انتظار تنها نشسته و مشغول بازی با تلفن همراهش است اهل کوهدشت خرم آباد است که در قائمشهر میهمان بوده و اکنون به شهرش برمی­گردد. می­گوید هر وقت قرار است از تهران به شهر خودش برگردد از این ترمینال حرکت می­کند به این دلیل که از ترمینال­های دیگر برای کوهدشت ماشین نیست. او معمولا با اتوبوس­های درجه یک مسافرت می­کند و می­گوید اتوبوس­های درجه دو را اصلا نمی­شود سوار شد با این حال فکر می­کند همین درجه یک­ها هم چندان راحت و تمیز نیستند.

3.ترمینال تهرانپارس (شرق)

اگر از غرب یا جنوب قرار است به ترمینال تهرانپارس بروید ظاهرا اتوبوس­های BRT بهترین و سریع­ترین وسیله­ی نقلیه­ای ایست که می­تواند شما را به آنجا برساند. از درب این ترمینال که وارد می­شوید با فضای بازی مواجه خواهید شد که مانند ترمینال جنوب افرادی از همان بدو ورود مشغول اعلام مسیر اتوبوسهایشان با صدای بلند هستند و از شما سوال می­کنند آیا مقصدتان همان است که آن­ها می­گویند یا نه. اطراف این فضای باز را مغازه­های فروش غذا و سوغاتی و نوشیدنی­های گرم فرا گرفته. اینجا بر عکس ترمینال جنوب یک سالن بزرگ برای انتظار مسافران ندارد بلکه هر شرکت و تعاونی برای خود یک سالن انتظار جداگانه دارد و کسانی که بلیط اتوبوس شان را از آنجا تهیه کرده­اند در همان سالن­ها منتظر می­مانند. اکثر مسافران با لباس­های محلی و لهجه­های شهرهای شمالی ایران ساک­ها و کیسه­های بار بزرگی همراه خود دارند که به نظر می­رسد اجناسی باشد که آن­ها به صورت عمده خریداری کرده­اند. آنچه پیدا کردن اتوبوس­های مورد نظر مسافران را دشوار می­نمایاند نبودن نظم و ترتیب در پارکینگ اتوبوس­هاست.

گواهینامه کارت سلامت و کارت هوشمند برای راننده­ها

ناصر شهرابی از کارمندان یکی از تعاونی­های مسافربری ترمینال تهرانپارس است. او درباره سطح فرهنگی و کلاس مسافرانی که از این ترمینال مسافرت می­کنند می­گوید: "مسافرانی که مقصدشان استان گلستان به خصوص شهر گرگان است به اصطلاح باکلاس تر هستند اما مسافران شهرهایی مانند گنبد و شهرهای نزدیک آن معمولا کارگر نشین هستند." او درباره شهرهایی که از این ترمینال به مقصد آن­ها سرویس وجود دارد توضیح می­دهد: "در حال حاضر ما تنها تعاونی هستیم که از این ترمینال به شهرهای جنوبی مانند یزد، اراک، اصفهان، مشهد و... اتوبوس اعزام می­کنیم." شهرابی می­گوید: "به جز تعداد کمی از اتوبوس­ها اکثر اتوبوسهای ما مدل بالا و جدید هستند." او تفاوت شرکت­های خصوصی و تعاونی ها را اینطور توضیح می­دهد که شرکت­های خصوصی دستشان در جیب خودشان است و خودشان اتوبوس دارند و راننده استخدام می­کنند اما تعاونی­ها اتوبوس ندارند و با ماشین­های دیگر قرارداد می­بندند و تنها ۱۵درصد کمیسیون می­گیرند. شهرابی درمورد قوانین جدیدی که برای کار راننده­ها وضع شده می­گوید: "الآن هر راننده به جز گواهینامه پایه یک باید کارت سلامت و کارت هوشمند هم داشته باشد. کارت سلامت زیر نظر پزشکی که راننده را چکاپ می­کند صادر می­شود و سلامت راننده را از هر لحاظ نشان می­دهد. این پزشک­ هم از طرف نیروی انتظامی معرفی می­شوند و اینطور نیست که مثلا راننده اتوبوس بتواند تایید سلامت خود را برای صدور کارت سلامت از هر پزشکی که خواست بگیرد. کارت هوشمند هم که از طرف اداره راه و ترابری صادر می­شود براساس تکمیل بودن مدارک راننده از جمله همان کارت سلامت برای او صادر می­شود که هر چند وقت یکبار هم باید تمدید شود."

راننده شدن شاگرد راننده به استعدادش مربوط است

پشت فرمان یکی از اتوبوس­هایی که در پارکینگ پارک شده نشسته و مشغول دستمال کشیدن به گوشه­های مختلف اتوبوس است. مرتضی 18 سال دارد و تازه دیپلمش را گرفته. مالک و راننده اتوبوس پدرش است و او در واقع دو سال است که شاگرد راننده محسوب می­شود. پدرش از سال 48 در جاده شاگرد راننده های دیگر بوده و سال 53 خودش گواهینامه گرفته و راننده جاده شده است. او می­گوید: "اینکه فرد چند سال شاگرد راننده باشد تا بتواند خودش راننده شود به استعدادش بستگی دارد. من کسی را می­شناسم که 10 سال است شاگرد راننده است اما هنوز نتوانسته گواهینامه بگیرد برای اینکه هر دفعه امتحان می­دهد رد می­شود." مرتضی قصد ندارد شغل پدر را ادامه دهد و می­گوید فعلا از روی بیکاری شاگرد اوست و قصد دارد در آینده مغازه داشته باشد و فروشندگی کند. پدر مرتضی ولوو B7 را به صورت لیزینگی خریداری کرده به اینصورت که ابتدا 52 میلیون تومان نقد پرداخت کرده و بعد در ماه 1 میلیون و 350 هزار تومان هم به عنوان قسط پرداخت می­کند که در کل قیمت خرید اتوبوس 185 میلیون تومان برایش تمام می­شود پدرش اگر از اول می­توانست نقد تمام هزینه خرید اتوبوس را پرداخت کند با 160 میلیون تومان می­توانست آن را بخرد. اما تا به حال4 سال از قسط اتوبوس را پرداخته­اند و 3 سال دیگر هنوز باقی مانده تا تمام هزینه آن را بپردازند. او می­گوید سطح ترمینال تهرانپارس از ترمینال­های دیگر تهران پایین تر است اما چون برای بجنورد که مسیر آن­هاست بیشتر از این ترمینال مسافر هست آن­ها مجبورند از اینجا مسافر ببرند. او می­گوید تقریبا هر شب با مسافرها مشکل دارند مثلا یکی می­گوید بخاری روشن کنیم و فورا یک نفر دیگر می­گوید گرم است بخاری را خاموش کنید اما ما به خواست اکثریت کار می­کنیم.

این ترمینال امن و راحت نیست

سحر 23 سال دارد ساکن منطقه هفت حوض تهران و دانشجوی دانشگاه آزاد در استان مازندران است. وقتی نظرش را درباره ترمینال تهرانپاس و سفرش می­پرسیم می­گوید: "من تقریبا هر هفته یا هر دو هفته یکبار از این ترمینال مسافرت می­کنم اما کمتر پیش می­آید موقع مسافرت احساس خوب و راحتی بکنم اما چون چاره­ای ندارم همیشه از اینجا می­روم و می­آیم." سحر دوست داشت ترمینال­های دیگر هم برای شهری که او دانشگاه می­رود ماشین داشتند تا او راحت تر و با امنیت بیشتر می­توانست مسافرت کند.

4. ترمینال غرب ( آزادی)

سالن انتظار مسافران ترمینال غرب چندان بی شباهت به ترمینال جنوب نیست. به همان ترتیب در اطرافش مغازه­هایی برای فروش انواع اجناس به عنوان سوغات قرار دارد و شرکت­ها و تعاونی­های مسافربری هم به همان صورت که در ترمینال جنوب قرار داشتند اینجا هم هستند. اما شلوغی این ترمینال به اندازه آنجا نیست. مسافرانی که در انتظار نشسته­اند اکثرا یا دانشجو هستند و یا با لباسهای­ محلی از شهرستان­های مختلف.

بلیط درجه یک را هر قیمتی که بخواهیم می­فروشیم

حسام فتحی مشغول فروش بلیط اتوبوس به یکی از مسافرانی است که به شرکت مسافربری که او در آن کار می­کند مراجعه کرده است. او 28 ساله است و 17 سال سابقه کار در تمام ترمینال­های تهران را دارد. او در مورد تفاوت مسافرانی که از چهار ترمینال تهران مسافرت می­کنند می­گوید: "خودمانی که بگوییم آدم­های باکلاس همه می­روند ترمینال آرژانتین و این سه ترمینال دیگر زیاد با هم تفاوتی ندارند." فتحی قیمت فروش بلیط­ اتوبوس های درجه یک را توافقی می­داند و می­گوید: "تا زمانی که مسافر شکایتی از هزینه­ای که می­پردازد نداشته باشد مشکلی نیست اما اگر احیانا مسافر به قیمت بلیط اتوبوس اعتراضی داشته باشد ما مجبوریم به همان قیمت تعیین شده بلیت اتوبوس را به او بفروشیم." او از بلیت­های میان راه می­گوید که راننده اتوبوس شخصا آن­ها را به مسافرانی که بیرون از ترمینال سوار می­کند می­فروشد و توضیح می­دهد که با فروش این بلیت ها اسم مسافر در لیست مسافران قرار می­گیرد و خود به خود بیمه می­شود به این ترتیب اگر مشکل یا تصادفی به وقوع بپیوندد مسئولیت مسافر با بیمه است نه راننده. فتحی می­گوید: "معمولا در حین سفر به مسافرین وعده غذایی داده نمی­شود اما بسته به درجه یک یا دو بودن اتوبوسی که بلیط آن را تهیه کرده­اند به آن­ها یک پک داده می­شود حاوی لیوان، کیک، نوشیدنی، شکلات و چیزهایی شبیه این­ها."

تا شاگرد نباشی راننده خوبی نمی­شوی

او و یک پسر دیگر که همراهش در اتوبوس نشسته کفش­هایشان را جلوی در اتوبوس درآورده اند و روی صندلی­های جلویی ماشین نشسته­اند و با هم مشغول حرف زدن هستند. صادق 23 سال دارد و به همراه دوستش شاگرد راننده اتوبوس هستند. او با توجه به اینکه یک سال است گواهینامه­اش را گرفته گاهی هم پشت فرمان می­نشیند و رانندگی می­کند. او اهل سنقر از شهرهای کرمانشاه است و فکر می­کند تا کسی مدت­ها شاگرد راننده نباشد نمی­تواند راننده خوبی باشد و آنطور که باید به اصطلاح لم کار دستش نمی­آید. صادق می­گوید: "مسافرانی که ما برای شهر خودمان سوار می­کنیم معمولا سطح فرهنگی بالایی ندارند. یا صندلی را می­شکنند یا با مسافران دیگر دعوایشان می­شود مثلا سر اینکه چرا نفر جلویی صندلی­اش را می­خواباند و مشکلاتی مانند این­ها." او از دوستان دیگرش شنیده که ترمینال آرژانتین از اینجا خیلی بهتر است اما ترمینال جنوب زیاد با اینجا تفاوتی ندارد.

جو ترمینال غرب برای خانم­ها مناسب نیست

دانشجوی پزشکی تهران است و هر دو هفته یکبار هم به شهر خودش میانه برمیگردد. 24 سال دارد و معمولا تنها مسافرت می­کند. او وقتی در فضای ترمینال راه می­رود از نگاه­ها و حرف­های نامناسبی که می­شنود ناراحت می­شود. می­گوید: "فکر نمی­کنم این ترمینال برای مسافرت یک خانم تنها جای مناسبی باشد. خود من هم تا مجبور نباشم با اتوبوس مسافرت نمی­کنم و بیشتر سعی می­کنم با قطار بروم و بیایم." او می­گوید تا به حال در اتوبوس­ها با مشکلی مواجه نبوده نه با راننده و نه با مسافران و امیدوار است هیچ وقت هم مشکلی برایش پیش نیاید.

**گزارش چاپ شده در شماره ۹۵ هفته نامه دنیای خودرو .(با ویرایش جزئی)